Ο Αποστόλης Νικόπουλος (γνωστός και ως Πολ Νίξον) γεννήθηκε στη Βίνιανη Ευρυτανίας το 1904, από τον Σωτήριο και την Αικατερίνη Νικοπούλου. Ο Αποστόλης είχε δύο μικρότερους αδελφούς, τον Σεραφείμ και τον Γεώργιο. Πιστεύεται ότι ο πατέρας του Σωτήριος -ο οποίος διέμενε στην Αμερική- αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα για να ανταποκριθεί στο κάλεσμα για πατριώτες που χρειάζονταν για τον αγώνα στον Μικρασιατικό Πόλεμο (1921-1923), όπως ακριβώς έκαναν πολλοί συμπατριώτες του. Ο Πολ ήρθε στην Αμερική το 1920 μέσω του Έλλις Άιλαντ αναζητώντας μια καλύτερη ευκαιρία. Διέμεινε στο Φρέντερικ του Μέριλαντ για αρκετά χρόνια. Το 1930 επέστρεψε στην Ελλάδα και παντρεύτηκε την Ελένη Καροπλεσίτη, η οποία ήταν ο έρωτας και το κέντρο της ζωής του. Από το 1930 έως το 1939 έκανε αρκετά ταξίδια στην Ελλάδα και απέκτησε τρία παιδιά: την Αντιγόνη (Χόνδρο), τη Μαρία (Παπαγιώργη) και τον Σωτήριο.

Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος χώρισε την οικογένειά του για 8 ολόκληρα χρόνια και το 1947, με τη βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού, η οικογένεια επανενώθηκε στο Γκρίνβιλ της Βόρειας Καρολίνας. Εκεί, ο Παύλος ίδρυσε το εστιατόριο Dixie Grill, όπου ο γιος του Σωτήριος έμαθε να διευθύνει την επιχείρηση μαζί του. Το 1960, η οικογένεια μετακόμισε στο Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας, όπου ο Παύλος και ο Σωτήριος ήταν ιδιοκτήτες και λειτουργοί του εστιατορίου Village, το οποίο παρέμεινε οικογενειακή επιχείρηση για 38 χρόνια.

Ο Παύλος ήταν ψηλός σε ανάστημα με επιβλητική φυσική παρουσία, αλλά ήταν και ευγενικός άνθρωπος. Είχε τη φήμη του έντιμου, ταπεινού και πολύ γενναιόδωρου. Τα 7 εγγόνια του θυμούνται με αγάπη αναμνήσεις από το καλό του πνεύμα και τις γλυκές του χειρονομίες, όπως το να κρύβει σοκολάτες στις τσέπες του και να τους δίνει κρυφά χρήματα. Ο Παύλος και η Ελένη ήταν μέλη του Ελληνορθόδοξου Καθεδρικού Ναού της Αγίας Τριάδας στο Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας και ήταν μέλη του Ευρυτανικού Συνδέσμου Αμερικής, καθώς και της Αδελφότητας Βινιανιτών.

Ο Παύλος ήταν περήφανος Τέκτονας του Τεκτονικού Ναού στο Γκρίνβιλ της Βόρειας Καρολίνας, καθώς και Ιερέας του Ναού του Σουδάν και του Σκωτικού Τύπου. Αφήνει πίσω του μια κληρονομιά ελπίδας, αγάπης και φιλανθρωπίας, η οποία είναι βαθιά ριζωμένη στην οικογένειά του σήμερα.